Get Adobe Flash player

Harm's Column

De eerste morgen van het nieuwe jaar verloopt rustig en in de media volop de beste wensen voor 2016. Een nieuwe reis van 365, nee 366 dagen is van start gegaan Wat zal deze reis brengen en ongevraagd geven? Een vraagstelling dat je kwalificeert als koffiedik kijken. Of in een glazen bol vol rook en mistigheid waarin je reist en wandelt. Een wandeling als een zoektocht naar respect, gelijkwaardigheid en samenwerking. Dat alles zonder vooroordelen of angsten. Het is een van de vele dromen die ik tijdens mijn reis meedraag.

Al dromend komt de vraag naar boven hoe Beijum in 2015 de boeken ingaat? Gaat het de boeken in als een sociaal problematische (arme) wijk waarin veel gebeurt, zoals de landelijke opinie over culturele spanningen. Angsten, deels ingegeven, door de enorme toestroom aan vluchtelingen. Maar vooral de opvattingen van en naar elkaar toe als het gaat om hoe Beijum geregeerd wordt baart zorgen voor de toekomst.

Beijum heeft ook een ander gezicht laten zien, namelijk opkomen voor Beijumers ingegeven door de regionale voedselbank actie. Maar dit keer op Beijum voor Beijumers gericht. Eerlijk gezegd stoorde ik me een beetje aan de kleinzielige momenten waarop velen medelijdend zeggen “dan hebben ze ook, wat extra’s‘. Of de opmerking: “tranen schieten in  mijn ogen als ik blije mensen zie die wat extra’s hebben gekregen”.  Ontroerend en begripvol dat wel maar dat duurt maar kort. Of is het een soort houding van gemoedsrust? Of een wijze om zelf stilletjes te wensen in aanmerking te komen voor een kerstparket? Zien wie er allemaal een hebben gekregen lijkt dan doorgestoken kaart. Want hoe verklaart men anders dat dat groepje al jaren hetzelfde is dat een kerstparket mag ontvangen?

Helaas leven we in een onzekere samenleving vol veranderingen en herzieningen met het einddoel om alles efficiënter en fraudebestendiger te maken. Intussen kost het alleen maar meer geld dan het oplevert. Onzekere toekomst op bijvoorbeeld werk, betaalbare sociale woningen neemt grotere vormen aan niet alleen voor nieuwe woningzoekende maar ook voor hen die al jarenlang op woningnet staan ingeschreven. Tegen betaling Ingeschreven moeten blijven staan willen zij hun opgebouwde punten behouden. Is woningnet nog wel van deze tijd? Het aantal woningzoekenden stijgt immers nog steeds.

En zo maakte ik de eerste anderhalve week de reis van 2016. Of was het een (enge) droom hoe Beijum in 2016 aan het aanpakken van de Heerden zal gaan veranderen?

Goedemorgen op deze na zomerse dag. Maak er wat moois van. Een goede start van een nieuwe dag waarvan je nooit van te voren kan in schatten hoe het verloopt. Dat alles tegen een nazomerse, herfstkleurige achtergrond. En nog niet zolang geleden uit den lande een mailberichtje “zo de eerste politieke avond weer gehad”. Alsof de afzender wilde aangeven weer op dreef te zijn.

Met verbazing moet ik constateren dat er opnieuw een discussie in Beijum is ontstaan die er 22 a 23 jaar geleden ook al was met betrekking tot de huisvesting van mensen met een downsyndroom aan de Onnemaheerd. Dezelfde locatie is nu opnieuw ter discussie omdat er mogelijk een nieuwe bestemming komt voor onder andere een zeer klein aantal tbs-ers.

Gevoel van angst en onrust wordt groter wanneer er onvoldoende feitelijke tot geen informatie met betrekking tot de nieuwe bestemming bekend is. En hoe gesloten de organisaties zijn omdat zij nauwelijks met omwonenden vooraf hadden gecommuniceerd over opzet en doel. Een veel gehoorde argument is dan meestal: we willen dat zo zorgvuldig mogelijk doen. Vanuit de organisaties en of begeleidende instanties begrijp ik deze argumenten van zorgvuldigheid enigszins wel daar waar het om de belangen van hun patiënten gaat. Anderzijds stralen de organisaties zelf ook wel een gesloten karakter uit over wat hun potentiele doelen zijn om mensen met een verleden of een psychische achtergrond weer zover zien te stimuleren dat zij weer redelijkerwijs in samenleving kunnen functioneren voor zover dat met begeleiding verantwoord is.

Bedenk wel dat hieraan een zeer gedegen onderzoek vooraf gaat. Ongeacht het zorgvuldigheid vraagstuk blijft de re socialisatie een kwetsbaar onderwerp. Iedereen dient mits dat verantwoord en er een goede adequate begeleiding aanwezig is de kans te krijgen terug te keren in de samenleving. Vooraf gegaan met een algemene informatie communicatie met bewoners.

Integratie, participatie en re- socialisatie zijn prachtige woorden die het goed doen in beleidstukken en eindscripties die iets willen uitleggen wat je er mee kan doen. Vooral wat je ermee wilt bereiken in een samenleving met steeds smallere wordende tolerantie en verdraagzaamheid. 

Hoe mooie deze woorden ook zijn als het maar niet in onze buurt is, is een meest gehoorde opmerking. Onbekend maakt onbemind is het spreekwoord. Deels vloeit dit voort uit onwetendheid omdat er veelal in hokjes en groepjes gedacht wordt. Of door bevooroordeeldheid over iets gehoord te hebben maar niet weten waar de klepel hangt.

Wel even weer wennen hoor om na twee maanden zomervakantie weer volop aan de bak te gaan zonder te weten dat je lijf besmet is met een klein onschuldig virusje dat je behoorlijk lam kan leggen en waarvan je dacht dat het binnen enkele dagen weer voorbij zou zijn.

Intussen draait de complexiteit in de wereld door met de soms vreselijke aangrijpende televisie beelden van volkeren die op de vlucht zijn, zoekende naar veiligheid. Weg van het geweld. Bijna dagelijks zien we schokkende beelden op de televisie. Het beeld van dat jongetje op zijn buik, dood op het strand, gaf een schok in de wereld hoe wreed een vlucht naar veiligheid is. Ik geef toe dat het me ontroerde. Wordt dat jongetje het nieuwe icoon van het wereldwijde vluchtelingen problematiek? Het beeld maakte wel veel emoties los van verontwaardiging of bewustwording hoe groot onze vrijheid is. En hoe groot de hulp vanuit de bevolking is terwijl de Europese politiek, waaronder Nederland haar hoofd breekt over een eerlijke verdeling. Simpel is dat absoluut niet maar wij met z’n allen kunnen daar wel een goede draai aan proberen te geven. Realiteitszin maakt ook duidelijk dat er stromingen zijn die daar zeer eigen meningen erop na houden die nooit de mijne zal zijn.

In de schaduwzijde van de vluchtelingenproblematiek werden de politieke beschouwingen gehouden. Die liggen alweer achter ons en die gingen over wat er gaat, maar vooral, wat er niet gaat veranderen. En nog steeds zitten velen zonder baan, huis enzovoort. Het debacle van de zoektocht naar de juiste ondersteuning in de sociale en ondersteunende diensten als thuiszorg en andere organisaties. Hoe dan ook, men weet iedereen wel bezig te houden al is het maar met formulieren invullen waarna bepaald wordt of dillema’s in de samenleving kunnen worden opgelost. Ik denk wel eens: tja, het gaat meer om de materie als systeem.

                         

Dat was het dan weer. Nog even nazomeren en wij, Nederlanders zijn weer volop bezig in een nogal een onrustige samenleving. Niet alleen op maatschappelijk of wijkniveau maar ook op heerdniveau. De eerste schouwronde ligt alweer achter ons met het verzamelen van wensen wat er wel en niet veranderd moet worden. Centraal hier was de discussie of de Heerd niet te groen is. Of hoe er gemakkelijk wordt gezegd “weg er mee”. Wat krijg je er dan voor terug?

De dag van scholier zijn ligt alweer een tijdje achter ons. Een dag van wachten op dat ene zo belangrijke telefoontje of ze geslaagd zijn of gezakt. En of ze voor herkansing in aanmerking komen. Gespannen met de mobieltjes in hun zweterige handen van de zenuwen wachtend op de bank thuis, in de tuin op dat ene telefoontje van school met de woorden: gefeliciteerd, helaas of herkansing. Wat is het niet mooi om een explosieve ontlading te zien bij scholieren die geslaagd zijn en de volgende stap op de maatschappelijke ladder te kunnen maken om door te leren. Of om een zoektocht te starten naar baan. Ik zag daarentegen ook een kleine onderlinge saamhorigheid van elkaar moed inspreken als ze in de herkansing vielen of gezakt waren. Hoe dan, het was ook feest alom op eindelijk weer eens een mooie zonnige dag

Het klinkt misschien vreemd maar ik moest de afgelopen weken denken aan een versje uit de vervlogen jaren van: het regent, het regent de pannen worden nat en velen vielen op hun gat. Een bekend versje dat je vandaag aan de dag nog maar zelden hoort. Alsof we de mooie warme lente van vorig jaar dit jaar maar hebben overgeslagen. Op de sociale media veel gemopper over het weer dat Nederland op dit moment te droog is met het gevolg van mogelijke natuurbranden. Haast niet te begrijpen dat het te droog is als je ziet hoe kleurrijk mooi vers natuurgroen Beijum al is. Een lust voor het oog van menigeen.   

Vandaag aan de dag zien velen dat bijna al het groen langzaam verandert in een open abstracte laagbloei. Ooit was Beijum nog de prachtigste groenste wijk van Groningen waar destijds rondom bomen werden geplant. Hoe mooi en sfeervol dat er ook uit zag, tegenwoordig overheerst het onveilige gevoel van wild en te hoog begroeide beplantingen. Over bestaande bomen die te dicht op de woningen staan en daardoor schadelijk zijn voor de funderingen. Daarover zwijgt men een beetje. De discussie zou best eens achter de gesloten deuren gevoerd kunnen zijn? Waar komt anders de opmerking vandaan dat: Beijum te groen is? Jammer genoeg heeft de wijk al veel prachtige bomen door ziektes verloren zonder dat er nieuwe werden terug geplant. Zorgen voor veiligheid in de straat is een punt maar behoud van zeldzame bomen mag zeker niet worden vergeten

Anderen redeneren van: verander alles maar in lage bodem bedekkers. Dan creëer je een open groenstructuur. Afhankelijk van de soort beplantingen creëert men meer kunstmatige uitlaatplaatsen voor honden. En vermoedelijk ook een stortplaats voor zwerfafval. Wandel maar eens door de wijk dan geloof je je ogen niet. Of dat de oplossing voor het veiligheidsgevoel betekent valt nog te bezien.

Hoe dan ook, nog genoeg stof om erover te hebben en oplossingen te vinden. Maar vooralsnog overheerst het zomerse vakantiegevoel. De zomer nu echt wel komen!

De Pinkerstervakantie is weer voorbij en ik ben er even op uit geweest. Even uit de examensfeer van velen die het schoolseizoen afsluiten met een diploma en een goede cijferlijst. Of dat deze dagen nuttig werden gebruikt om de studiestof nog wat op te frissen voor de laatste examenvakken na de vakantie.

Dan volgt er een stilte Een periode van wachten op het verlossende telefoontje of je overgaat. Of dat je geslaagd bent zodat je de volgende grote stap naar misschien wel je droombaan kan maken. Een zenuwslopende periode voor velen, van gestreste momenten met soms de verkeerde maatschappelijke druk van: ik moet dit jaar slagen en mijn diploma halen anders vervalt het vervolg. Dat was zo’n 55 jaar geleden in mijn schooltijd wel even wat anders. Tijden van toen zijn niet meer relevant voor het heden. Het heden wordt gekenmerkt door het halen van zo snel mogelijk een diploma, liefst met een zo hoog mogelijke cijferlijst.

Alles hangt vandaag aan de dag af van twee, drie zaken. Goede cijfers, papiertje wat diploma wordt genoemd en 200 procent inzet. Zonder dat papiertje tel je vandaag aan de dag bijna niet meer mee. Onzin natuurlijk als je wel twee gouden handen hebt. En alles wat je ogen zien kunnen je handen maken.

Na een definitief einde van het schooltijdperk begint het pas werkelijk. Het vinden van een (vaste) baan die bij je opleiding aansluit. Zoeken in een hooiberg lijkt dat soms te zijn als je het afzet tegenover de hoeveelheid aan bezuinigingen. O nee, hervormingen noemen ze het ook wel. Geef deze zoektocht naar werk nooit op maar geniet eerst van een stressloze vakantie.

Leuk om alle schoolverhalen aan te horen en die te vergelijken met mijn eigen schooltijd zo’n 50 tot 55 jaar geleden. En om even de schoolsfeer weer te proeven tijdens het brengen en halen van onze zoon in zijn jongere jaren. 

Intussen ontpopt Beijum zich weer in het verse groene natuurschoon bij het regenachtig lente weer.


           

Hoe scheef kan het gaan in de bed-bad-brood discussie met de coalitiepartijen van VVD en PVDA over de uitgeprocedeerde vluchtelingen. Praten in een sfeer van scherpe tegenstellingen om ze te blijven helpen nadat alle rechterlijke procedures zijn bewandeld die tot geen verblijfvergunning hebben geleid. Nee, beweren velen dan creëer je een aanzuigende werking voor anderen! Wankelt de vrijheid hier voor alle uitgeprocedeerde vluchtelingen? Illegalen worden ze ook genoemd. Beschamend om mensen die op de vlucht zijn zonder een steekhoudende aantoonbare vluchtverhaal tot illegalen te bombarderen en daarmee aangeven gelieve uit Nederland te vertrekken. Tegenover deze koude kille politieke harde besluitvorming proberen vrijwilligers en vluchtelingewerk deze groep waar mogelijk nog te ondersteunen.

Is dat de schaduwzijde aan de vooravond van herdenkingen en bevrijdingsfeesten. Op 4 mei stil staan bij de velen verhalen over de bevrijding van Nederland op weg naar de vrijheid die zo van zelfsprekend is. Respect hebben voor de velen die hun leven hebben gegeven. Zo’n twee weken geleden, op een gewone middag, was er een uitzending met de wekelijkse sportverslagen op de radio. Tegelijkertijd was er op de regionale televisie de indrukwekkende reportage over het 70 jarige bestaan van het kamp Westerbork te zien. Het kamp, voor wie er nog nooit is geweest, ligt in een indrukwekkende mooi natuurgebied omgeven door sirene stilte. Beetje ongemakkelijke gebeurtenissen. Enerzijds het coalitiekabinet dat bijna aan een zijden draadje hing over wat te doen met uitgeprocedeerde vluchtelingen. Anderzijds herdenken we samen de vele gevallenen voor de vrijheid van nu.

De discussie over de herdenkingen en het bevrijdingsfeest laait weer op tussen voor- en tegenstanders. Over de waarde en de zin en onzin ervan. Zich bijna niet kunnen inleven in een geschiedenis waarover naast bekende ook onbekende zeer persoonlijk verhalen bestaan. Of verhalen in de hoofden van velen uit die tijd hoe onze vrijheid van nu destijds werd bevochten. En hoe er nu mee wordt omgegaan. ”Nooit weer!”, wordt er terecht geroepen.

Moedertje natuur in stormsfeer. De lente laat nog even opzicht wachten. Nee, we kunnen nog niet genieten zoals begin maart. Daarna de lentestorm van buien, natte sneeuw, hagel en windhozen. De natuur in opstand leek het wel met veel schade tot gevolg. Nu is er weer de rust en de stilte met zonnige blikken en een briesje wind in de natuur. Best een boeiende spelende natuur; een schouwspel met een onvoorspelbaar eindresultaat.

Al schrijvende herinner ik me een toepasselijke beeldspraak die een dag na de verkiezingsdag over de waterschapverkiezingen werd gedaan: de uitslagen druppelden binnen. En buiten vallen druppels water neer.

De lentestorm die twee dagen heftig tekeer ging komt tot rust, net als de campagnedagen van de Provinciale Statenverkiezingen en de waterschap verkiezingen. Het is nu wachten op de definitieve uitslag hoe Nederlanders over de nieuwe politieke samenstelling van hun provincie stemden. Dat alles tegen de achtergrond van de afgeschilderde landelijke politiek van hervormingen en veranderingen.

Een verkeerd tijdsbeeld van Haagse kopstukken die op het scherpst van de snede in een onrustige sfeer hun hoofdthema’s aan veranderingen en hervormingen verdedigen terwijl het diende te gaan over provinciale thema’s. Deze onrust zag je terug in de samenleving waarin de bal naar de uitvoerenden worden gegooid. Van beleid en meer rompslomp aan regeltjes en wetten waaraan voldaan moet worden. Een tijdsbeeld van regeltjes en wetten die het moeizame wandelpad naar de politiek niet makkelijker maakt. De politieke dames en heren mochten tijdens de campagneperiode even uit hun dak gaan. Daarna zoeken ze opnieuw samenwerking met elkaar om straks in mei een meerderheidscoalitie in de Eerste Kamer te krijgen. Heel Nederland weet intussen hoe de politieke stromingen zijn komen te liggen en wat er te doen staat. Of toch ook weer niet? De tijd zal het leren.

De lentestorm, een symbool van een onrustige samenleving, is gaan liggen en maakt hopelijk plaats voor een mooie zonnige Paasdagen.

De metrologische lente van 2015 is gestart en de krokussen staan hier en daar alweer in bloei. Zin om erop uit te trekken borrelt op. De jeugd speelt weer onder de helder blauwe hemel in de speeltuinen. En zoals het spreekwoord luid: “maart roert zijn staart kan”, het nog alle kanten opgaan. Maart roert zijn staart ook in een ander perspectief in een samenleving vol politieke onrust waarin Ministers en Staatsecretarissen herhaaldelijk naar de Kamer worden geroepen om helderheid te verschaffen of antwoorden te geven op zaken als de aardbeving schade afhandeling in Groningen. En meer zaken die vanaf januari van kracht zijn geworden en nog steeds niet zijn opgelost. Landelijke politieke onrust is geen gezonde sfeer om in de aanloop naar 18 maart campagne te voeren voor de provinciale Statenverkiezingen en de Waterschapverkiezingen. Op een dag twee keer je stem uitbrengen als blijk van waardering om op de ingeslagen weg door gaan. Of afkeuring en dat het anders moet. Wat weten we eigenlijk van de waterschappen en van de mensen erin zitten die waken over onze waterzuivering, dijken en sloten. In schril contrast met de Provinciale Statenverkiezing staan de waterschapverkiezingen minder in de aandacht. Of ligt dat aan de aandacht van de media en de wijze van campagnevoering van beide organen met gezamenlijk een doel de stem van de kiezer! Uw en mijn stem bepalen welke kant het op gaat. Voor de waterschapverkiezing is dat net zo belangrijk als voor de Provinciale Statenverkiezing, alleen staat de laatste extra in de aandacht.Grinnikend bekijk ik weleens de campagnesportjes en het benoemen van hotlines aan onderwerpen die elke partij hoog in haar vaandel heeft staan. De kreet als “ik sta nu achter” of “ik sta nu voor mijn partij” zegt in principe niet veel over de koers en richting welke politieke besluitvorming, maatregelen en regels er genomen wordt. Reëel gezien liggen alle plannen voor dit jaar al vast. Of kijk maar eens naar de campagneredevoeringen over de gaswinning en daarmee de veiligheid in het Noorden hoe daar mee wordt omgegaan. Het lijkt wel op een stoelendans of een schaakbord waarop elke formulering op een weegschaal ligt. De regie komt uiteindelijk toch uit Den Haag.

In dit onrustige politieke klimaat je stem te geven aan een persoon van een partij die het dichtst bij hun achterban staat is wel erg lastig. Het hokje rood maken is een uiting of een signaal van mogelijke veranderingen in de huidige minderheidscoalitie. Want de gekozenen leden in de Provinciale Staten kiezen op hun beurt weer de leden van de Eerste Kamer.

juridische

Weerfoto's Beijum

1 december 2017 Beijum
01 dec 2017 14:221 december 2017 Beijum
27 november 2017 Beijum
27 nov 2017 11:2827 november 2017 Beijum
9 oktober 2017 Beijum
09 okt 2017 16:199 oktober 2017 Beijum
8 oktober 2017 Beijum
08 okt 2017 15:048 oktober 2017 Beijum

beijumnieuws2